دشت پروانه‌ها به قلم آوینا بابایی (مگان)

پارت دوم :

***
چند دقیقه بعد، هفت دختر خدمه، صاف و خشک، کنار هم جلوی تخت وایستاده بودن. سرهاشون پایین بود و دست‌هاشون رو پشت سرشون قفل کرده بودن، انگار که متهم پرونده‌های جنایی باشن و من هم یه بازپرس به شدت بداخلاق و خشنم که قراره حکم بازداشتشون رو صادر کنم.
آهسته دورشون قدم زدم و صدای پاشنه‌ی کفشم روی سنگ مرمر سکوت اتاق می‌پیچید.
تق… تق… تق…
کنار اولی وایستادم... بوی صابون ساده می‌داد. خیلی تمیز و بی روح بود. واقعا نمی‌تونه حداقل یه ادکلن ارزون قیمت بخره؟ آدم‌ها چطوری می‌تونن بدون عطر زندگی کنن؟
سری به نشونه تاسف تکون دادم و یه قدم برداشتم.
دومی، عطر ارزونی زده بود... یه بوی شیرین و گس بود. خب، این یکی بد نیست.
و سومی… قدمم برای کسری از ثانیه مکث کرد. اون بو… همون بوی وانیل و یاس ادکلن خودم بود.
چشم‌هام، بدون اینکه حالت صورتم عوض بشه، آروم بالا اومد و صورت دختر رو خیلی دقیق برانداز کردم.
پس جنایتکار همین‌جاست. تو؟! واقعا؟ تو با این صورت معصوم دزدی هم بلدی؟
موهای بلند قهوه‌ای و موج‌داری داشت که روی شونه‌هاش ریخته بودن؛ یه تیشرت کوتاه و ساده‌ی سفید با شلوار مشکی پوشیده بود.
تقریبا بهش می‌خورد هفده سالش باشه و جز خدمه‌های تمیزکاری بود.
سرش پایین بود، اما انگشت‌هاش می‌لرزید و همین لرزشش خیلی عصبی و لو دهنده بود، پوزخند محوی روی لبم نشست و بی‌تفاوت از کنارش رد شدم. انگار نه انگار که چیزی حس کرده باشم.
دور آخر رو کامل کردم و دوباره جلوشون وایستادم.
- ادکلن من رو کی برداشته؟
هیچ صدایی نیومد. انگار همشون تصمیم گرفته بودن لال بشن.
چطور می‌تونستن انقدر بی‌تفاوت باشن؟ انگار داشتم با دیوار حرف می‌زدم.
با حرص و تاکید بیشتری دوباره پرسیدم:
- دوباره می‌پرسم. کی برداشته؟
بازم لال موندن احمق‌های ترسو حتی نفس هم نمی‌کشیدن. انگار از ترس خشک شده بودن.
چند ثانیه پوکر نگاهشون کردم و بعد یهو مودم رو عوض کردم و دست‌هام رو آروم پشت کمرم گذاشتم و شونه‌هام رو انداختم بالا و یه لبخند خیلی خونسرد زدم.
ظاهرا کسی داوطلب اعتراف نیست... پس من با دموکراسی پیش نمی‌رم.
- به سلامتی همه‌تون… هر هفت نفر اخراج.
چشم‌هاشون گرد شد. با حالتی که انگار که سیلی خورده باشن، وحشت زده سرهاشون رو با شتاب بالا اوردن.
نادیا یه قدم جلو اومد و با لحنی که سعی می‌کرد آروم و منطقی باشه گفت:
- همه‌شون؟!
با خونسردی کامل گفتم:
- وقتی یکی می‌دزده و بقیه سکوت می‌کنن، این یعنی گروهی، بی‌مسئولیتی می‌کنن و من برای این نوع هنر، بودجه ندارم.
خدمه‌ها با ناباوری و استرس شروع به اعتراض کردن:
- خ... خانم؟
- شوخی می‌کنین؟
- ولی ما کاری نکردیم!
- خواهش می‌کنم...
درست همون لحظه، نگاهم روی دختر سومی افتاد... رنگش از چیزی که بود هم سفیدتر شده بود و این مهر تایید بر این بود که بوی ادکلنم رو اشتباه تشخیص نداده بودم.
همه‌شون یه قدم عقب رفتن و یهو اون دختره که بو ازش می‌اومد، یهو جلو پرید و با تته پته گفت:
- خانم، من فقط خواستم یه کم ازش استفاده کنم… برای قرارم… ولی افتاد و شکست!
نیشخندی زدم، بالاخره شجاعت اینکه خودش رو لو بده، رو پیدا کرده بود.
چشم‌هام رو بستم، یه نفس عمیق کشیدم و گفتم:
- ببین عزیزم! تو از دو نظر اشتباه کردی. اول این‌که برداشتیش. دوم این‌که شکوندی.
بعد با انگشت به در اشاره کردم و خیلی جدی گفتم:
- فردا صبح نباید اینجا باشی.
دختره با چشم‌های گرد و اشکی نگاهم کرد، انگار تازه فهمیده بود زندگی فقط قرار و عطر و عاشق شدن نیست، بعضی وقتا هم الارا هست که وسط راه پیدات می‌شه.
همون‌طور که هنوز انگشتم به سمت در بود، خیلی خونسرد اضافه کردم:
- و لطفا قبل از این‌که بری، اینو یادت باشه!وقتی می‌دزدی، حداقل مطمئن شو ردش روت نمونه.
نادیا با ناباوری به من و بقیه نگاه می‌کرد و انگار توی ذهنش داشت یه دعای فوری پیدا می‌کرد که باهاش از این موقعیت فرار کنه.
با کلافگی به دختره اشاره کردم و گفتم:
- نادیا، اون‌جوری نگام نکن. من الان دارم خیلی منطقی رفتار می‌کنم. اگه عصبانی بودم، الان میز رو توی دهنش ناپدید می‌کردم.
نادیا چند ثانیه زل زد تو چشم‌هام و بعد دستش رو کشید رو پیشونی‌ش و گفت:
- امیدوارم هیچوقت عصبانیتت رو نبینم.
همون موقع یکی از این خدمتکارای تازه‌وارد بسی بی‌شخصیت که هنوز یاد نگرفته جلوی من نباید نفس بکشه، یهو پقی زد زیر خنده و همه با وحشت برگشتن سمتش.
با نگاه بقیه، بیچاره رنگش با گچ دیوار یکی شد و سریع سرش رو انداخت پایین و سعی کرد خودش رو لای فرش‌ها غیب کنه.
دیگه حوصله دعوا نداشتم... پس فقط چشم‌هام رو ریز کردم و با بی‌حوصلگی گفتم:
- جلسه تموم شد. همه‌تون گمشین بیرون!
همه انگار منتظر این جمله بودن و مثل برق از اتاق زدن بیرون.
اون دختره که ادکلن رو برداشته بود، موقع رفتن یه نگاه ملتمسانه بهم انداخت که ایگنور کردم.
اصلا وقتم رو برای آدم‌های بی‌اهمیت تلف نمی‌کنم.
همین که در با یه صدای آروم بسته شد، یهو احساس کردم کل خستگی دنیا روی شونه‌هام ریخت. خودم رو روی صندلی میز آرایش ولو کردم
نادیا با احتیاط گفت:
- خب؟ الان آروم شدی؟
خواستم جوابش رو بدم که چشمم به یه چیزی زیر پایه میز افتاد.
یه چیز کوچیک فلزی بود. اخم کردم و بعد خم شدم برداشتمش.
یه فندک مشکی مات بود و خیلی سنگین‌تر از چیزی بود که فکر می‌کردم.
چند بار توی دستم چرخوندمش و با کنجکاوی پرسیدم:
- این چیه؟ مال کیه؟
نادیا یه نگاه گذرا بهش انداخت و بی‌تفاوت گفت:
- نمی‌دونم. احتمالا مال یکی از این خدمه‌های بی‌عرضه بوده که اینجا جا گذاشتن؛ بندازش سطل آشغال.
حرفی نزدم و با کنجکاوی بیشتر روش زوم کردم، روی بدنه داخلیش یه پروانه‌ی آبی حک شده، با یه حرف A پایینش.
واقعا به دردم نمی‌خورد، ولی یه چیزی توی این فندک بود که باعث می‌شد دلم نخواد ولش کنم، به خاطر همین توی جیب شلوارم گذاشتم و گفتم:
- فردا می‌پرسم مال کیه.
و بعد از جام بلند شدم و به سمت در رفتم.